კალათბურთი და ფასეულობები

ბოლო ორი წელია აქტიურად ვგულშემატკივრობ ჩვენს ეროვნულ ნაკრებს კალათბურთში. არა, კი არ ვგულშემატკივრობ, მგონი,  მათთან ერთად ვთამაშობ კიდეც!

თამაშის მსვლელობისას  იმდენად ვნერვიულობ, რომ დამამშვიდებლების დალევა მჭირდება ხოლმე. უკვე ბევრ რამეში გავერკვიე: რომელია 2–ქულიანი, რომელი 3–ქულიანი, როდის ჯარიმა, როდის არასპორტული და ა.შ. არადა ზოგადად სპორტში საერთოდ ვერ ვერკვევი  და მანამდე არათუ კალათბურთს, მგონი ფიგურულ სრიალსაც კი არ ვადევნებდი თვალყურს. დარწმუნებული ვარ ჩემნაირად ძალიან ბევრი ადამიანია, ძალიან ბევრი.  

როგორ ფიქრობთ, რატომ მოხდა ეს? ნუთუ გგონიათ ყველაფერი მარტივადაა და სხვანაირად არ შეიძლებოდა რომ მომხდარიყო?

გარწმუნებთ სპორტის სასახლის დარბაზი მხოლოდ იმიტომ არაა გადავსებული, ხოლო დანარჩენი მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი იმიტომ არ ანებებს ყოველგვარ საქმეს თავს, რომ კალათბურთს უყუროს, რადგან საქართველოს ნაკრები თამაშობს. საქმე იმაშია, რომ კალათბურთის ფედერაცია, მწვრთნელები,  ექიმები, სხვა წევრები და  რაც მთავარია, კალათბურთელები ქმნიან ისეთ კონტენტს და კარგი თამაშითა და გამარჯვებებით პროდუქტს, რომელიც მაყურებლისათვის ღირებულია. ღირებულია, რადგან ანიჭებს მას ბედნიერებას, სიამაყეს და შეიძლება ერთგვარ სტიმულსაც კი, რომ თავისი საქმე უკეთესად გააკეთოს.  აბა ვინმემ, მოწინააღმდეგე გუნდიდან გაბედოს და რამე ცუდი თქვას, ჩვენი ბიჭების ან მათ თამაშთან მიმართებაში, მას სულ მცირე სიტყვიერ შეურაცხყოფას მიაყენებენ. რატომ? იმიტომ, რომ მაყურებლისათვის ეს გუნდი და მისი თამაში ფასეულობაა და მზადაა იგი კბილებით დაიცვას.

წარმოიდგინეთ, ყველა კომპანიის მთავარი მიზანი მომხმარებლისათვის ფასეულობის შექმნა რომ იყოს, რამდენად უკეთესად იქნებოდა დღეს ზოგიერთი ბიზნესის საქმე და რამდენი კვლავაც განაგრძობდა ფუნქციონირებას!  

სიმართლე გითხრათ, რაც უფრო დრო გადის მით უფრო ვრწმუნდები, რომ საქართველოში მომხმარებლები არ უყვართ ( თითზე ჩამოსათვლელ  კომპანიებს თუ არ ჩავთვლით) და რომელ ფასეულობებზე შეიძლება იყოს საუბარი?

კომპანიებს რომ უყვარდეთ თავიანთი მომხმარებლები და ამ სიყვარულს თავიანთ თანამშრომლებს რომ შთააგონებდნენ, ისე რომ სამარშრუტო ტაქსის  მძღოლს ყოველი მგზავრი 50 თეთრიანად რომ არ ეჩვენებოდეს, მაღაზიის კონსულტანტს შენთვის პასუხის გაცემა და ღიმილი რომ არ ეზარებოდეს, ბანკის რომელიმე უპასუხისმგებლო თანამშრომელი მომხმარებლის პირადობის მოწმობას საჯარო კუთვნილებად არ აქცევდეს, ხოლო მაკლერს სანამ კლიენტს მოიყვანდეს ბინის ნახვა  და შესწავლა არ ეზარებოდეს, როგორ შეიცვლებოდა სურათი?

ფასეულობა, ფასეულობა და ფასეულობა არის წარმატების საიდუმლო. თუკი მომხმარებელს ფასუელობას შეუქმნი, ის შეგიყვარებს, შენს პროდუქტებს შეიყვარებს, კბილებით დაგიცავს, შენს გასაჭირს გაიზიარებს და ყოველთვის მხარში დაგიდგება.  შენც ხომ ეს გინდა?

სურვილით ეს ყველას უნდა,  მაგრამ ”რასაც დასთეს, იმას მოიმკი, ხომ ასეა?” და რას თესავენ ჩვენთან? ჩვენთან მომხმარებელზე არათუ ზრუნავენ, არამედ მაქსიმალურად ცდილობენ მოატყუონ და რაც შეიძლება მეტი წაგლიჯონ მას.

გარკვეული პერიოდის უკან სამსახურს მთავაზობდნენ განსაზღვრულ კომპანიაში. სიმართლე გითხრათ, მაშინ ეს ჩემთვის საკმაოდ სარფიანი წინადადება იყო და მალევე თანხმობას მივცემდი, რომ არა გარკვეული კონსპექტი იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა გამეყიდა ძალიან დაბალი ხარისხის პროდუქცია მაღალი პროდუქციის იარლიყით. სქემა ისე ოსტატურად იყო შემუშავებული, რომ სიმართლე გითხრათ შოკში ჩამაგდო. ის კი არა, გაოგნებულმა მთელი ღამე ვერ შევძელი დაძინება და სულ ამ კომპანიაზე ვფიქრობდი. ცხადია, მეორე დღესვე  უარი ვთქვი ამ სამსახურზე.  

ძალიან ხშირად მხვდება სახელმძღვანელოები იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა გაყიდო სპილო, მუმია და რომ ზოგადად ყველაფრის გაყიდვა შეიძლება. ცხადია, გეთანხმებით გაყიდვებსაც გარკვეული ტაქტიკები და უნარები სჭირდება, მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას რომ მომხმარებელი უნდა მოატყუო. შეიძლება მე დღეს ტალახი გავყიდო შოკოლადის შეფუთვით, მაგრამ ეს ხომ მხოლოდ ერთჯერადი გაყიდვა იქნება. რომელი ჭკუათმყოფელი შეიძენს მეორეჯერ ტალახს?

მუდამ ერთი კითხვა მაწუხებს. ნეტავ კომპანიები თუ აცნობიერებენ, რომ ოპერატორი ან ადამიანი, რომელიც ტელეფონზე პასუხობს მათი სახე თუ არა ხმა ნამდვილადაა და შესაბამისად მნიშვნელოვნად განსაზღვრავს კომპანიის იმიჯს? თუ კი, მაშინ რატომაა რომ როდესაც კომპანიათა უმეტესობაში რეკავ ან გეუხეშებიან, ან დიდ ხანს გაცდევინებენ და ძვირფას წუთებს გაკარგვინებენ და ზოგადად პასუხის გაცემა ეზარებათ? ამიხსენით, რატომ?   

იცით, ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ ზოგიერთ კომპანია მომხმარებელზე შემდეგნაირად ფიქრობს, ”მაინც მოვა, აბა სად წავა” , მაგრამ არაფერი შეგეშალოთ, რადგან   მალე გამოჩნდება სხვა ვინც თქვენს მომხმარებელს უკეთეს პროდუქტსაც შესთავაზებს, უკეთეს  მომსახურებასაც, იზრუნებს მასზე და მისთვის ჭეშმარიტ ფასეულობას შექმნის.

მომხმარებელიც მადლიერი იქნება და მისი ყველაზე დიდი გულშემატკივარი გახდება. ისევე უგულეშემატკივრებს, როგორც დღეს კალათბურთის გუნდს გულშემარკივრობს, რადგან ეცოდინება რომ იგი უყვართ და მისთვის ცდილობენ!

5 thoughts on “კალათბურთი და ფასეულობები

  1. ძალიან საინტერესო სტატიაა, ძალიან მომეწონა🙂 გეთანხმები ნატალი, ნამდვილად ასეა, საქართველოში არ უყვართ მომხმარებელი. ადამიანებს ერთმანეთი არ უყვართ, მომხმარებელზე კი საერთოდ ლაპარაკი ზედმეტია. ზოგადად სიყვარულის დეფიციტია ჩვენს საზოგადოებაში, და აქედან გამომდინარეა ყველაფერი ის რაზეც ისაუბრე ზემოთ. საკვები პროდუქტის შეძენაც კი ძალიან საშიშია ჩვენს ქვეყანაში, ერთმანეთს არ ვინდობთ . დიდი მადლობა ასეთი საინტერესო სტატიებისთვის. ყოველთვის იმ საკითხებზე ამახვილებ ყურადღებას რაც ყველასთვის ძალიან მნიშვნელოვანია . იმედი მაქვს გამოსწორდება ნელნელა მდგომარეობა, რადგან კარგი მომავალი თაობა მოდის🙂

  2. ისე მეც ძაან მიყვარს კალათბურთი , უფროსწორად ჩვენმა ნაკრების ბიჭებმა შემაყვარეს. ყოჩაღ, მაგრები არიან. ყველაზე მეტად მათში ბრძოლის და გამარჯვების სურვილი მომწონს. და რაც ყველაზე მთავარია გულშემატკივარი უყვართ ძაან . მაპატიე ნატალი სიტყვა ძალზედ გამიგრძელდა, მაგრამ რომ არ დამეწერა არ შემეძლო🙂

    1. გმადლობ, მზეკო.🙂 გმადლობ, რომ ასეთი ერთგული მკითხველი ხარ.

      ამასთან, ჰო იცი როგორ მიყვარს კომენტარები? რაც მეტი და რაც ვრცელი იქნება, მით უკეთესი😉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s