x x x
ბედნიერებას გარეგანი ფაქტორები არ განაპირობებენ. ბედნიერება შენს შიგნითაა. თუ გინდა ბედნიერი იყო, ძალიან გინდა, უნდა აიძულო თავს რომ ბედნიერი იყო და იქნები კიდეც. ყველაფერი იმაზეა დამოკიდებული როგორ აღიქვამ შენს თავს და ზოგადად შენს თავს ამ სამყაროში.

ბედნიერება არ არის თავბრუდამხევი კარიერა, თუმცა ამისაკენ მივიწრაფვი, ბედნიერება არ არის ბევრი ფული, თუმცა ესეც მინდა…

ბედნიერება არის როდესაც იცი ვინ ხარ, რა გინდა…

ბედნიერებააა ის რომ გყავს ახლობლები…

ბედნიერებაა, როცა უყვარხარ…

ბედნიერებაა როცა შენზე ზრუნავენ…

ბედნიერებაა, როდესაც ყოველ დილით იღვიძებ და იცი, რომ შენი საყვარელი საქმე გელოდება ….

ბედნიერება პროცესია და არა შედეგი…

12 ოქტომბერი, 2010

x x x
როგორ მიყვარს მომენტების დაჭერა! აი მაგალითად ფილარმონიის ქვეშ ქერა ბიჭი რომ უკრავს გიტარაზე…. ისე მიყვარს მისი მოსმენა … all you need is love …. უკან შეყვარებული წყვილი მომდევს…. მე ისეთ სამსახურში არ გაგიშვებ სადაც ბევრი კაცი იქნება… ოოფფ…. მივიხედე…. გავუღიმე …. მაგარია ცხოვრება….

22 დეკემბერი, 2010.

თეატრი
არასოდეს დამავიწყდება შთაბეჭდილება, რომელიც სომერსეტ მოემის ”თეატრის” წაკითხვის შემდეგ დამეუფლა. თითქოს არაფერი განსაკუთრებული და ემოციების აღმძვრელი არ ხდება. არც არავინ კვდება ტუბერკულიოზით, არც ჭიანჭველები ჭამენ ბავშვს, არც მამა კლავს საკუთარ შვილს , არც ერთ ქალს უყვარდება ორი მამაკაცი და ზოგადად, არც მაინცდამაინც დიდ სიყვარულს აქვს ადგილი…

მიუხედავად ამისა, ეს ალბათ ერთ-ერთი ყველაზე დამაფიქრებელია ნაწარმოებია, რომელიც კი ოდესმე წამიკითხავს. ნუთუ მთელი ცხოვრება თამაშია? ნუთუ ყველა ნიღბის რამოდენიმე ფენას ვატარებთ? ნუთუ ყველანი ერთმანეთს ვატყუებთ? და წრფელი ემოციები სად არის მაშინ? სად არის ნამდვილი შეგრძნებები, გრძნობები, აზრები? სად არის ნდობა? რწმენა? მგონი, საუკუნოდ ჩაიმარხა ჩვენს გულებში…

5 იანვარი, 2010

x x x

როგორ მიყვარს ყველაფერში სილამაზის დანახვა, როგორ მიყვარს შავში თეთრის დანახვა, როგორ მიყვარს ერთი შეხედვით არაფრით გამორჩეულ მომენტებში ხიბლის დანახვა…
ყველაფერი ძალიან ცუდად რომ გეჩვენება და მოულოდნელად სულში სიმშვიდე რომ იღვრება და ხვდები, ცუდში თურმე ბევრი კარგიც ყოფილა …
თვალებს რომ დახუჭავ და უცებ უფრო მეტ სინათლეს შეიგრძნობ, ვიდრე გახელილი თვალებით და მაშინ ყელში გაწვება ბედნიერება, რაღაცნაირი მშვიდი და ამავდროულად მამოძრავებელი ბედნიერება, რომელიც გეუბნება, ნატ, შენც ხომ იცი რომ ყველაფერი კარგადაა, შენც ხომ იცი რომ ცხოვრებას უყვარხარ. და აი მაშინ, გეღიმება, ოღონდ არა მხოლოდ სახეზე, არამედ ტვინში, გულში, სულში… მთელი არსით გეღიმება და ეს ის მომენტია, როცა ხვდები რომ მადლიერების გარდა არაფერი დაგრჩენია.

7 მარტი, 2011

ქოლგა

მე არ მჭირდება ქოლგა. არც ზაფხულში და არც ზამთარში.

მე არ ვემალები მზეს. მე მზე მიყვარს. მე მზე მათბობს. მე მზე ძალებს მაძლევს. მე მზე მმუხტავს. მე მზე ბედნიერებას მანიჭებს.

მე არ ვემალები წვიმას. მე წვიმა მიყვარს. მე წვიმა მეფერება. მე წვიმა ცრემლებს მიზოგავს. მე წვიმა მეთამაშება. მე წვიმა ბედნიერებას მანიჭებს.

არა, არ მჭირდება ქოლგა. რატომ უნდა დავიცვა თავი იმისაგან რაც ბედნიერებას მანიჭებს?

12 მარტი, 2011

x x x

მე ღამით მშვიდად მძინავს, რადგან ყოველთვის ვამბობ ჩემს სათქმელს. მე ღამით მშვიდად მძინავს, რადგან ბოლომდე ვიბრძვი. მე ღამით მშვიდად მძინავს, რადგან არაფრის მეშინია. მე ღამით მშვიდად მძინავს, რადგან შემიძლია თვალი გავუსწორო ყველაზე მწარე რეალობას. მე ღამით მშვიდად მძინავს, რადგან ვიცი რა მინდა. მე ღამით მშვიდად მძინავს, რადგან მჯერა მომავლის. მე ღამით მშვიდად მძინავს, რადგან წარსულში არ ვიხედები. მე ღამით მშვიდად მძინავს, რადგან შემიძლია ვაღიარო ჩემი შეცდომები. მე ღამით მშვიდად მძინავს, რადგან შემიძლია მოვიხადო ბოდიში. მე ღამით მშვიდად მძინავს, რადგან შემიძლია გადავიხადო მადლობა. მე ღამით მშვიდად მძინავს, რადგან შემიძლია ვიტირო როდესაც მტკივა და ვიყვირო როდესაც ბედნიერი ვარ. მე ღამით მშვიდად მძნავს, რადგან ვიცი მოვა დილა, მზე დამანათებს, გამიღიმებს და მომეფერება.

და თუკი ღამით არ მძინავს, ეს უბრალოდ მინდა ფხიზელმა შევეგებო ჩემს მზეს.

21 მარტი, 2011

xxx
2010 წლის 31 დეკემბერი. 16 საათი. როგორც იქნა ხელფასი ავიღე და ჩემს ძმას დავურეკე, რომ სასწრაფოდ გავსულიყავით ბაზრობაზე საჩუქრების და სხვა დეტალების საყიდლად. დეზერტირების ბაზრობა – ხალხი შფოთავს, დარბის, ყვირის, ჩხუბობს. მე – როგორც ყოველთვის გაღიმებული, ზრდილობიანი, ბედნიერი, შეუშფოთველი, მივფრინავ და თან ელვის კასტელოს She –ს ვღიღინებ. ჩემი ძმა – 5 ნაბიჯით უკან მომსდევს და ვერ მეწევა. ხელში ცხრა ჩანთა აქვს აკიდებული. როგორც ყოველთვის შეწუხებულია, ბუზღუნებს, ჩხუბობს. თუმცა, ჩხუბობს რომელია? უკვე მთელ ხმაზე მიყვირის! მე – კვლავაც მშვიდად ვღიღინებ და იასამნისფერ სვიტრს ვყიდულობ. ჩემი ძმა ისევ ყვირის. შეიძლება ყველას კეთილგანწყობას უტოვებდეო. – წამოდი დროზე სახლში. – რა დროს სახლია, ვაზის ფურცლები მაქვს საყიდი. და კვლავაც ვღიღინებ. აი მაშინ კი გაწყდა მოთმინების ძაფი: – შენ ნორმალური ხარ? აქამდე რას აკეთებდი? ან ამ ჩანთებით რომ მატარებ ჩემი Boss ხარ? გამეცინა, ვაკოცე და ჩანთების გამორთმევას ვცდილობდი, თუმცა რა თქმა უნდა არ მომცა მათი წამოღების უფლება. ძალიან მიყვარს! უბრალოდ, ამ სიღერაზე სულ ის დღე მახსენდება და საერთოდ, ცხოვრება ძალიან მაგარია!

25 აპრილი, 2010

x x x

საკუთარ ცხოვრებას ფილმივით ვუყურებ, ძალიან ბევრი კადრის ერთობლიობად. აქედან ზოგიერთი კადრი ძალიან მიყვარს და ვახვევ და ვახვევ… ვცდილობ საკუთარი ცხოვრების რეჟისორიც თვითონ ვიყო, ვცდილობ თვითონ შევქმნა ეპიზოდები, დავდგა სცენები… კიდევ ყველაზე ჩვეულებრივი კადრების ახლებური, არაჩვეულებრივი კუთხით დაფიქსირება მიყვარს … მიყვარს ყველაზე ბნელ კადრებში სინათლის დანახვა და როდესაც ეს გამომდის ჩემზე ბედნიერი არავინაა ამ ქვეყანაზე…

2 მაისი, 2011

x x x

გათენდა… თვალს ახელ … მზე დაგნათის … იღიმი …. მერე ისევ ხუჭავ და კიდევ იღიმი … მერე ნებისყოფას მოიკრეფ … ადგები… პირს დაიბან და აივანზე ყავით … აივანზე კი ნამდვილი სამოთხეა … ჩიტების ჭიკჭიკი, სამოთხისებრი ჭიკჭიკი, დილის ცვრის სუნი, მზის სხივები და შენ ყავით ხელში გაღიმებული და თვალ–დახუჭული …. სულში სიმშვიდე, სულში სასიამოვნო ქაოსი, სულში მზე … მზე, მზე, მზე …. ბევრი მზე … მერე თვალს ახელ, კიდევ გაიღიმებ მთელი არსით და მთელი არსითვე შეიგრძნობ, რომ ყველაფერი კარგადაა ყველაფრის მიუხედავად სანამ სულში ეს მზეა…

14 მაისი, 2011

x x x

ჭკუა მეკარგება ისე მიყვარს დილა თავზე რომ დაგათენდება და შენ ჯერ კიდევ წიგნით ხელში ზიხარ თმაგაწეწილი. სახეში სუფთა ჰაერი და დილის ცვრის სურნელი გირტყამს, ყურში ჩიტების საოცარი ჭიკჭიკი ჩაგესმის; უცნაური სიმშვიდე გეღვრება სულში. თავს განსხვავებულად, განსაკუთრებულად გრძნობ. თითქოს რაღაც მისია გეკისროს … უბრალოდ ბედნიერი ხარ … უბრალოდ სიმღერა გინდა …

3 ივნისი, 2011

x x x

ადრე განსაზღვრულ მოვლენებს გათენების მნიშვნელობას ვანიჭებდი და ზუსტად რამდენიმე წუთის წინ ვფიქრობდი, როგორც იქნა, ჩემს ცხოვრებაში ახლა ნამდვილად თენდება მეთქი. თუმცა, შემდეგ მომივიდა აზრი, რომ რომ იქნებ სიანამდვილეში სულ ღამეა მეთქი და გათენდება თუ არა ისევ ჩვენზეა დამოკიდებული. შემდეგ ეს აზრიც გადავაგდე და მივხვდი, რომ რეალურად არც დღე არსებობს და არც ღამე. არაფერი არ არსებობს…
რეალურად, ჩვენ თვითონვე ვაღამებთ და ჩვენ თვითონვე ვათენებთ, ოღონდ შიგნიდან.

გავაანალიზე, რომ თუკი ჩემთან თენდება, ეს უბრალოდ მე მომბეზრდა ღამის კოშმარები , მთელი ნებისყოფა მოვიკრიბე და დილა მოვიყვანე. რატომ ნებისყოფა? იმიტომ რომ ყველაფერმა შეჩვევა იცის, ყველაზე ცუდმაც კი. რამდენად უცნაურიც არ უნდა იყოს ზოგჯერ ცუდში კომფორტულად ვიწყებთ თავის გრძნობას…

მაგრამ ღამე მომბბეზრდა, აღარ მინდა! აღარ მინდა ღამურა ვიყო! აღარანაირი ღამეები! მარტო დილა, დილის ცვრის სურნელი, ჩიტების ჭიკჭიკი… და რაც მთავარია, მზე! ბევრი, ბევრი მზე! ცხელი, მწველი მზე!

8 ივლისი, 2011

რა საჭიროა ფასეულობების გადაფასება? იმიტომ ხომ არა, რომ შინაგან მზეს კარგავ? იმიტომ ხომ არა რომ მუზებმა დაგტოვეს? ან იქნებ იმიტომ რომ უბრალოდ გრძნობ, რომ  სხვა ხარ?

როგორ უნდა გაიგო ვინ ხარ? როგორ უნდა შეიცნო ახალი საკუთარი მე? უნდა ცდილობდე კი ძველი მუზების დაბრუნებას თუ ახალი ეძებო? სად უნდა უპოვო შინაგან მზეს საზრდო, რომ შემდეგ თვითონ შენ გასაზრდოვოს ამ მზემ? სად უნდა იპოვო ახალი ფასეულობები?

პირადად მე, ყველგან ვეძებ…. ჰაერში, წვიმაში, სხვა ადამიანებში, ჩემს  წიგნებში, დავალებებში, შოკოლადებში, სიმღერებში, სახის გამწმენდში, პომადაში, მალინის ჩაიში,  მარწყვის ტორტში, ლეპტოპში და ჩემს ოქროსფერ ლენტშიც კი … ყველგან ყველგან ….. და რაც ყველაზე საინტერესო ვიპოვე არის ის რომ აბსოლუტურად ყველაფერში, სულ ყველაფერში შეგიძლია იპოვო რაღაც რაც შეიძლება შენთვის ფასეული გახდეს  ….  და რაც ფასეულია, ის ფასეულობას ქმნის 
 

ზუსტად ასე დამემართა მაიკლის შემთხვევაშიც. 19 წლის ვიყავი, როდესაც გავიცანი და როგორც კი მისი ხმა გავიგონე, სულზე მალამოსავით მომეფინა და მივხვდი, რომ სამუდამოდ ჩემი თანამგზავრი იქნებოდა და მართლაც, მას მერე აღარ დამშორებია. სულ ჩემთანაა. სულ ჩემ სულთანაა. ჩემი პირველი დამარცხებაც ჩემთან ერთად გაიზიარა.

‘Cause you are not alone
I’m always there with you
And we’ll get lost together
Until the light comes pouring through…

არასოდეს დამავიწყდება. განსაზღვრული კონკურსი იყო უნივერსიტეტში. ისე მინდოდა გამარჯვება. სულ ამაზე ვფიქრობდი. ამ აზრით ვცოცხლობდი. ამ აზრით ვსუნთქავდი. რატომღაც მეგონა, რომ აუცილებლად მოვხვდებოდი გამარჯვებულთა რიგებში, მაგრამ როგორც იქნა მოვიდა სანუკვარი დღე და … უარი!!!

უბრალოდ, ვერ გადმოვცემ სიტყვებით როგორ შოკურ მდგომარეობაში აღმოვჩნდი. მაშინ 19 წლის ვიყავი და ეს ჩემი პირველი დიდი წარუმატებლობა იყო. იმდენი რამდენიც იმ დღეს, ალბათ ცხოვრებაში არ მიტირია. არ ვაჭარბებ და მთელი ერთი დღის განმავლობაში  მთლიანად ცრემლებად დავიღვარე… საშინლად ნაწყენი, იმედგაცრუებული და გულ–გატეხილი ვიყავი. თუმცა, დღევანდელი გადმოსახედიდან, ვხვდები რომ ეს საუკეთესო რამ იყო, რაც კი შეიძლებოდა შემთხვეოდა მაშინ …

I’ve been up & down & over & out
But I know one thing
Each time I find myself, flat on this face
I pick myself up & get back in the race

That’s life
I can’t deny it

მეუბნებოდა მაშინ მაიკლი. მეც, ჩემთვის ჩუმად ვიჯექი და ვუსმენდი. თუმცა, იმ საღამოს ჩემს სულში პირველი გადატრიალება მოხდა. არა უშავს, ნატ, არა უშავს! – ვეუბნებოდი ჩემს თავს– ჰო უარი გითხრეს, ჰო დამარცხდი, მაგრამ არაფერია. აი ნახავ, ყველას დაუმტკიცებ რომ შეცდომა დაუშვეს. ყველას დაუმტკიცებ.  იმ დღემ ძრავი ჩამიდგა სხეულში, რომელიც მას მერე მოსვენების საშუალებას აღარ მაძლევს. სიჯიუტის ნამდვილი განსახიერება გავხდი.

And in this crazy life, and through these crazy times
It’s you, it’s you, You make me sing.
You’re every line, you’re every word, you’re everything.

მიმღეროდა მაიკლი, როდესაც ამ დამარცხების შემდეგ სულ რამოდენიმე დღეში ამირჩიეს უნივერსიტეტშივე არსებული სხვა პროექტისათვის. ეს იმ დროისათვის, ნამდვილი ცისარტყელა იყო ქარიშხლის შემდგომ.  აი ისეთი, კაშკაშა, კაშკაშა.

რა თქმა უნდა, იმის მერე ბევრი  სხვა უფრო მტკივნეული და მძიმე წარუმატებლობა მქონდა და ჩემი მეტისმეტად ემოციური ბუნებიდან გამომდინარე მუდამ ძალიან განვიცდიდი და განვიცდი, მაგრამ ვთვლი რომ სწორედ ამ პირველმა მარცხმა შემძინა ძრავი. სხვები მხოლოდ მის განვითარებაზე ზრუნავენ.

The best is yet to come, and baby wont it be fine
You think you’ve seen the sun, but you aint seen it shine

მეუბნება დღეს მაიკლი, როდესაც კარგი პერიოდი დამიდგა ცხოვრებაში და მეც სულ–განაბვით, სუნთქვა–შეკვრით და თვალ–მოჭუტული ველი ამ სინათლეს … იქნებ რა არის …

ასე გრძელდებოდა საკმაოდ დიდ ხანს, სანამ ერთ მშვენიერ დღეს საკუთარ თავს გარედან არ შევხედე და მივხვდი რომ ეს მე არ ვიყავი და ამიტომ, სასწრაფოდ უნდა გამოვსულიყავი ამ როლიდან. შესაბამისად, ბალზაკი და მისი 23 ტომეული გვერდზე გადავდე და სომერსეტ მოემის თეატრზე გადავერთე (სიანმდვილეში, ეს ნაწარმოები ცოტა მოგვიანებთ წავიკითხე, მაგრამ ჩემი პოსტის სათაურიდან გამომდინარე, „თეატრი“ თემატური მომეჩვენა).

რეალურად, მთელი ჩვენი ცხოვრება თეატრია. ანდაც, ფილმის შედარება უფრო მომწონს. მთელი ჩვენი ცხოვრება სხვადასხვა ფილმებისაგან შედგება. შესაბამისად სხვადსხვა როლების შესრულება გვიწევს: ხან დადებითი გმირი ვართ, ხან უარყოფითი; ხან ვიმარჯვებთ, ხან ვმარცხდებით; ხან პროგრესი გვაქვს, ხან რეგრესი; ხან ჩვენ ვართ სიყვარულის ობიექტი, ხან ჩვენ გვყავს სიყვარულის ობიექტი; ხან ჩვენ ვეხმარებით, ხან ჩვენ გვეხმარებიან …

მოკლედ, ხან ავატარში ვართ, ხან ქერათმიანი ადვოკატში, ხან ჩარლის ანგელოზებში, ხან თვაილათში, ხან სათამაშოში,  ხან ვიკი კრისტინა ბარსელონაში, ხან რემბოში, ხან ნიღაბში და ხან თუნდაც, ადრენალინში …

ამასთან, როლებს, უმეტესწილად თვითონ ვირჩევთ. სხვათაშორის, არ აქვს მნიშვნელობა ახლა ყველაზე მარტოსულ ადამიანად გრძნობთ თავს თუ ყველაზე ბედნიერად, ძალიან დიდი შანსია რომ ეს როლი თქვენ თვითონ აირჩიეთ გაუცნობიერებლად, რადგან მასში კომფორტულად გრძნობთ თავს. კიდევ ერთხელ გავიმეორებ, რომ ის როლი რომელსაც კონკრეტულ მომენტში ვასრულებთ, ხშირად ჩვენივე არჩეულია.

ჩვენ კი, ცხადია, იმ როლებისაკენ მივილტვით რომლებიც ჩვენთვის ნაცნობია და რომლების შესრულებისას თავდაჯერებულად ვგრძნობთ თავს. თუმცა ზოგჯერ ისეც ხდება, რომ რეჟისორი, ცხოვრების სახით, ღიზიანდება ამდენი თვითნებობისაგან და გვაიძულებს შევასრულოთ სრულიად ახალი, ჩვენთვის აბსოლუტურად მიუღებელი როლი.

ბოლო პერიოდში ბევრი ახალი როლის შესრულება მომიწია. განსაკუთრებით ერთი დამამახსოვრდა. ნამდვილი ღამის კოშმარი იყო! ვერაფრით ვერ გავდიოდი ადაპტაციას, ავირიე–დავირიე, სცენარი მძაგდა, სიტყვებს ვერ ვიმახსოვრებდი. რეჟისორი კი არ მეშვებოდა, ამოსუნთქვის საშუალებას არ მაძლევდა. რაც უფრო ვეწინააღმდეგებოდი, მით უფრო მეტი დუბლის გადაღება იყო საჭირო…

თუმცა ერთ მშვენიერ დღეს გავაცნობიერე, რომ ნებისმიერი მსახიობისათვის ახალი და უცხო როლი საუკეთესო საშუალებაა განვითარებისათვის. ამიტომ მოვიკრიბე ძალისხმევა და მივიღე ეს როლი. შევეცადე მაქსიმალურად ამომეწურა თავი მასში და ეს ალბათ საუკეთესო გადაწყვეტილება იყო, რადგან ამ როლმა საკუთარი თავის შესახებ ბევრი ახალი რამ გამაგებინა. სხვა კუთხიდან დამანახა. აღმოვაჩინე რომ ბევრად მეტი შემძლებია ვიდრე მეგონა. ახლა უკვე ვიცი რომ როგორც მსახიობი ბევრად მეტი ვღირვარ.

ამიტომ, მინდა თქვენც გირჩიოთ რომ თუკი ისე მოხდა რომ მოულოდნელად რთული და მძიმე როლის შესრულება მოგთხოვათ რეჟისორმა, არ აქვს მნიშვნელობა რომელი ჟანრის ფილმი იქნება ეს, შეეცადეთ არა მხოლოდ მიიღოთ ეს როლი, არამედ საუკეთესოდაც შეასრულოთ. აჩვენეთ პუბლიკას რა შეგიძლიათ.

ოღონდ დიდი ხნით ნუ დარჩებით ამ როლში. როდესაც მიხვდებით, რომ თავი ამოწურეთ, ახალზე გადადით. თანაც, საუკეთესო მსახიობები ხომ თვითონ კარნახობენ რეჟისორს პირობებს. ასე რომ, ახალი როლი შეგიძლიათ უკვე თვითონ შეარჩიოთ.

მე ბედნიერების და წინსვლის როლს ვირჩევ, თქვენ?

თუგინდ დამიჯერეთ, თუგინდ არა, ზუსტად 3 თვის განმავლობაში მეყენა აღნიშნული პოსტერი დესკტოპზე და დღეს ამაზე თვითონაც ძალიან მეცინება. ვფიქრობდი, რატომ მიმიზიდა ასე ძალიან ამ სიუჟეტმა?

თუმცა მარტო მე? მთელი მსოფლიო ჭკუიდან გადაიყვანა ვამპირისა და ადამიანის სასიყვარულო ისტორიამ, რომელიც მის ავტორს, სტეფანი მეიერს, თითქოსდა, სიზმრად ეცხადა. წარმოიდგინეთ, ჩემმა მეგობარმა Twilight– ი მობილურით წაიკითხა ერთ ღამეში! მაშინ წიგნი საქართველოში არ იშოვებოდა. დღეს, ნოველა მსოფლიო მასშტაბის ბესტსელერია და ქართულის ჩათვლით 37 ენაზეა ნათარგმნი.

თვითონ ფილმს რაც შეეხება. ისიც საოცრად პოპულარული გახდა. Twilight– ის საგის პირველმა ორმა ნაწილმა ერთად სალაროში, დაახლოებით, 1 მილიარდი დოლარი შეიტანა. ამასთან, ფილმი საკმაოდ მცირე ბიუჯეტიანია. Summit Entertainment –ს ორივე ფილმის წარმოება, მხოლოდ, 90 მილიონი დაუჯდა. ვფიქრობ, არ ჭირდება ხაზის გასმა, რომ ეს პროექტი სტუდიისათვის ძალიან წარმატებული იყო.

ფილმმა აღტაცებაში ჩააგდო მთელი მსოფლიო და მოულოდნელად რობერტ პატინსონი, (ვამპირის როლის შემსრულებელი), აქამდე უცნობი მსახიობი, ფაქტობრივად, ყველაზე სასურველ და პოპულარულ მამაკაცად იქცა მთელს მსოფლიოში.

თვითონ ვამპირი კი, რომელიც აქამდე ერთგვარ მონსტრად აღიქმებოდა, რომელსაც ჯვრითა და ნივრით ებრძოდნენ და რომელსაც საშინელებათა ჟანრის ფილმებში თუ შეხვდებოდით, უცბად რომანტიულობის პიკად და საოცნებო მეორე ნახევრად შეიქმნა.

არადა საინტერესოა, არა? რამ მოხიბლა ასე ძალიან მთელი მსოფლიო?

მე მაქვს პასუხი ამ კითხვაზე. ეს არის – იასამნისფერი ძროხა.
რა იასამნისფერი ძროხა, მკითხავთ თქვენ. ყველამ ვინც მარკეტინგში მოღვაწეობს, მარკეტინგს სწავლობს ან უბრალოდ აინტერესებს ეს დარგი, კარგად იცნობს სეთ გოდინს, მარკეტინგის გურუს. იასამნისფერი ძროხის თეორია სწორედ მას ეკუთვნის.
მაშ ასე, სეთი შემდეგნაირად ხსნის თავის თეორიას. ის ამბობს, რომ როდესაც მანქანით მიდიხართ და გზად ძროხები გხვდებათ, თქვენ მათ ვერ ამჩნევთ. ისინი უხილავია, რადგან ჩვეული მოვლენაა. ძროხაში არაფერია განსაკუთრებული. არავინ გადმოვა მანქანიდან, მივა ძროხასთან და აღტაცებით იტყვის, შეხედე ძროხა! აი სულ სხვა იქნებოდა ძროხა იასამნისფერი რომ ყოფილიყო. ის უჩვეულოა, საინტერესოა, მიმზიდველია. იგი აუცილებლად მიიქცევს ყურადღებას. მას უდაოდ იყიდიან.

სწორედ ამიტომ გახდა ვამპირისა და ადამიანის სიყვარულის ისტორია ასეთი პოპულარული. დიახ, Twilight–ი იასამნისფერი ძროხაა. მომხმარებელს (მაყურებელს) მობეზრდა ახალგაზრდული რომანტიული ისტორიები, სადაც მოვლენები ტრადიციულად კოლეჯსა და საერთო საცხოვრებელში ვითარდება.

სინამდვილეში აქ საქმე ვამპირში კი არა, სიახლეშია და მგონი, მის ნაცვლად მუმია რომ ყოფილიყო ასეთივე რომანტიული შეფუთვით, ესეც კარგად გაიყიდებოდა.

ისევ Twilight–ს დავუბრუდეთ, ამ ფილმმა იმდენად პოპულარული გახადა ვამპირების თემა, რომ მათი ბუმი დაიწყო: მივიწყებული ფილმები ვამპირებზე ისევ პოპულარული გახდა, ვამპირების გამოყენება დაიწყეს სხვადასხვა სარეკლამო რგოლებში, გადაიღეს ახალი ფილმები ვამპირებზე … აქვე მინდა აღვნიშნო, რომ Twilight–ის გამოსვლიდან მცირე ხანში გამოჩნდა Vampire Diaries, რომელიც სერიალადაა ქცეული. მისი სიუჟეტი და მთავარი გმირები ძალიან გავს Twilight–სას. ვამპირების დღიურების ავტორი, ლიზა ჯეინ სმიტი სტეფანი მაიერს სასამართლოშიც კი უჩიოდა სიუჟეტის მოპარვისათვის. არადა, მეიერი აცხადებს რომ მას ეს ისტორია დაესიზმრა. რას გაიგებ ვინ ცრუობს და ვინ არის მართალი, თუმცა ფაქტია რომ Twilight –მა Vampire Diaries–ს ბაზარი მოუმზადა და დღეს ეს სერიალიც კარგად იყიდება.
მოკლედ, ვამპირების თემა, როგორც უკვე ავღნიშნეთ, დღეს იასამნისფერი ძროხაა. თუმცა, ეს ყოველთვის ასე არ იქნება. ერთ დღეს, იასამნისფერი ძროხაც ჩვეული მოვლენა იქნება და მომხმარებელი მასაც ვეღარ შეამჩნევს. მაშინ, ალბათ უკვე 3–რქიან იასამნისფერ ძროხაზე იქნება ფიქრი საჭირო.

ეს საჭიროებაზე. ხოლო იმის შესახებ თუ თუ რა არ არის საჭირო, ეს მომხმარებლის დადანაშაულებაა იმაში, რომ თქვენი პროდუქტი არ იყიდება. გარწმუნებთ, ეს მხოლოდ თქვენი ბრალია. უბრალოდ, თქვენი პროდუქტი ახლოსაც კი არ არის იასამნისფერ ძროხასთან. იასამნისფერი ძროხა შეუმჩნეველი არასოდეს დარჩება.

მართლაც, ოდესმე წარმოგიდგენიათ თქვენი თავი ბიზნესად? კარგი, პროდუქტად თუ წარმოგიდგენიათ თავი ოდესმე?

არადა, თუკი დავფიქრდებით, ჩვენ ყველანი პროდუქტები ვართ. მთელი ჩვენი ცხოვრება იმაზეა დამოკიდებული თუ როგორ განვავითარებთ ჩვენს „მახასიათებლებს“ და შემდეგ, როგორ მოვახდეთ ჩვენი თავის როგორც პროდუქტის რეალიზაციას, რაც არ უნდა უხეშად და არასასიამოვნოდ ჟღერდეს ეს სიტყვა.

აი, მაგალითად, თუკი მუშაობთ, რომელი მახასიათებლის გამო აგიყვანეს სამსახურში?

• რუსულს ფლობდით თავისუფლად?
• ელ–გაყვანილობის ოსტატი ხართ?
• იქნებ გურუ ხართ მარკეტინგში?

თუკი ოდესმე დაუწინაურებიხართ, რატომ მოხდა ეს?

• ყველაზე შრომისმოყვარე იყავით?
• კვალიფიკაციის ამაღლების კურსი გაიარეთ?
• იქნებ თქვენში მეტი ლიდერული თვისებები განვითარდა?

ყველა ის თვისება, ცოდნა თუ უნარი, რომელიც ცხოვრებაში წარმატების მიღწევაში გვეხმარება, საკუთარ თავზე მუშაობის ან ამ პოსტისათვის აქტუალური სიტყვებით, რომ ვისაუბროთ, საკუთარი თავის როგორც პროდუქტის დამუშავების შედეგია. შესაბამისად, რაც უფრო მეტად მუშაობთ პროდუქტის კონსტრუქციის, დიზაინის, აპლიკაციების თუ სხვა მახასიათებლების დახვეწაზე, მით უფრო ძვირადღირებულია პროდუქტი, მით უფრო მოთხოვნადია.

საბაზრო ეკონომიკის პირობებში კი, როდესაც მიწოდება ბევრად აჭარბებს მოთხოვნას და კონკურენცია არანორმალურია, მაქსიმალურად გაშალაშინებული პროდუქტი უბრალოდ სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია.

გვინდა ეს ჩვენ თუ არა, პროდუქტები ვართ იმისა, თუ რას ვაკეთებთ ყოველ დღე, რას ვკითხულობთ, რას ვუყურებთ, ვისთან ვურთიერთობთ და თუნდაც საკუთარ თავზე არ ვმუშაობდეთ, მაინც პროდუქტებად ვრჩებით. ოღონდ ამ შემთხვევაში ისეთებად თვეობით საწყობში რომ დევს ან ფართო მასებზე გათვლილ, დაბალი ღირებულების მქონეებად. და, დავიჯერო ვინმეს მართლა უნდა Nokia 1280– ად ყოფნა? დიდი ბოდიში, თქვენ არ ვიცი, მაგრამ მე ნამდვილად მირჩევნია iPhone 4 ვიყო, თანაც თეთრი.

სწორედ ამიტომ, მაქსიმალურად ვცდილობ რომ თავი პროდუქტად წარმოვიდგინო და ჩემი მახასიათებლები დავხვეწო. ზუსტად ვიცი, თუ რომელი უნარი და ცოდნა მეხმარება, საკუთარი თავის როგორც პროდუქტის გაყიდვაში, ამიტომ მათზე კიდევ უფრო მეტად ვმუშაობ. ასევე მაქვს გარკვეული ტექნიკური მახასიათებლები, რომლებითაც არ ვარ კმაყოფილი. მეტიც, საშინლად უკმაყოფილო ვარ და ამიტომ აქტიურად ვცდილობ მათ დამუშავებას და საკუთარი გამოცდილებიდან შემიძლია ვთქვა, რომ ასეთი მიდგომა ამართლებს და მართალია ჯერ–ჯერობით iPhone 4 – მდე ბევრი მიკლია, მაგრამ Nokia 1280 – ც აღარ ვარ დიდი ხანია…
და, თქვენ რომელი ტელეფონი ხართ?

ო, რა რთულია ოკეანიდან თავის დაღწევა, განსაკუთრებით, როცა ცურვა არ იცი. თუმცა, როგორც ადრე იტყოდნენ, რაღაც მანქანებით, ისევ ვბრუნდებოდი ჩემს პატარა ტივზე. თუმცა, რაც დრო გადიოდა ჩემი ტივიც იზრდებოდა და ვითარდებოდა. როგორ? გზაზე უამრავი კუნძული მხვდებოდა და ყოველი კუნძულიდან თითო ფიცარი მაინც მომქონდა. ერთ–ერთ კუნძულზე ბაწარიც მაჩუქეს, რომლითაც ფიცრები ერთმანეთთან დავაკავშირე და ერთ მთლიანობად ვაქციე.

თუმცა, ზოგჯერ ბაწარი მოეშვებოდა ხოლმე და ჩემი ტივიც ცალკეულ ნაწილაკებად იწყებდა შლას. უნდა ვაღიარო, რომ იღბლიანი ვარ და ზუსტად იმ მომენტში, როდესაც წამი–წამზე ოკეანეში უნდა გადავვარდნილიყავი, ყოველთვის გამოჩნდებოდა ხოლმე სხვადასხვა კუნძულებზე გაჩერებისას გაცნობილი, სხვა ტივის, ნავის თუ გემის მფლობელი, რომელიც მეხმარებოდა ტივის მწყობრში მოყვანაში, ისე რომ ოკეანეში მოგზაურობა მშვიდად გამეგრძელებინა.

თუმცა, რატომ მშვიდად? ჩემი მოგზაურობა მშვიდი არასოდეს ყოფილა. ხან ძლიერი ტალღები, ხან კოკისპირული წვიმა და ჭექა–ქუხილი, ხან ზვიგენები და ხანაც თოლიები არ განებებენ თავს.

მიუხედავად ამისა, ღმერთის შეწევნით და დაუოეკებელი სიჯიუტისა და სხვა მოგზაურების დახმარების წყალობით, აქამდე ყველა დაბრკოლების გადალახვას ვახერხებდი. და იცით, მიხარია რომ ეს დაბრკოლებები იყო, არის და იქნება. მათ გარეშე, ხომ, არც ტივი განვითარდებოდა, არც ცურვისა და წონასწორობის შეკავების სწავლას დავიწყებდი.  სხვათაშორის, არც მზემდე მიღწევის სურვილი იქნებოდა ასეთი ძლიერი.

მაგრამ, მზემდე ჯერ კიდევ შორია. მოგზაურობა კი სულ უფრო რთულდება, რადგან დაბრკოლებების რაოდენობა და ხარისხი, შესაბამისად, იზრდება. ამიტომ ტივის ნავით ჩანაცვლებაზე დავიწყე ფიქრი. ის უფრო კომფორტულიცაა და უსაფრთხოც, თუმცა იქამდე ჯერ კიდევ ბევრია სამუშაო.  მთავარია არსებობს მიზანი – საკუთარი მზე და ძლიერი სურვილის შემთხვევაში, მასთან ტივითაც მიხვალ. ასე რომ, ყველაფერი ჯერ მხოლოდ ახლა იწყება. I am sailing, I am sailing …

თქვენ? თქვენ ეძებთ საკუთარ მზეს? იქნებ რომელიმე კუნძულზე შევხვედრილვართ, კიდეც, ერთმანეთს? იქნებ თქვენი ტივი ჩემის პარალელურად მოძრაობს? იქნებ ჩემს ტივზე სტუმრადაც იყავით? 

გიყვართ ფილმები? მე ვერ ვიტყვი, რომ მიყვარს. პრინციპში, ბოლო წლების განმავლობაში მათი ყურების დროც არ მქონდა. თუმცა, განსაზღვრული მოვლენების შედეგად, დრო გამომინთავისუფლდა და მეგობრის რჩევით ვუყურე ფრანგულ მელოდრამას სახელწოდებით –  Hors de Prix (შეუფასებელი).

ალბათ დაგაინტერასათ რატომ გიამბეთ და რა შუაშია იგი ყველაზე განსაკუთრებულ მომხმარებელთან. უბრალოდ, ფილმის ერთ–ერთ ეპიზოდში, როდესაც მთავარი გმირები სასტუმროს რესტორანში სხედან, ოდრი ტატუს პერსონაჟი ამბობს: „ძალიან მომწონს ეს ადგილი, რადგან პრეტენზიული არაა. წყნარია და ამავე დროს დიდებული. აქ ისეთი შეგრძნება გაქვს, თითქოს განსაკუთრებული იყო“. მინდა ყურადღება ბოლო ფრაზას დაუთმოთ – თითქოს განსაკუთრებული იყო – რადგან ეს ზუსტად ისაა, რასაც ნებისმიერი მომხმარებელი ეძებს …

გარი ვაინერჩაკი, ბიზნესმენი და სოციალური მედიის ნამდვილი „მეფე“, თავის ახალ წიგნში – The Thank You Economy (რომელიც სულ რამოდენიმე დღის წინ ჩამომივიდა) ამბობს, რომ ყოველ მომხმარებელს ისე უნდა მოვეპყრათ, როგორც ყველაზე განსაკუთრებულს. მან კი ძალიან კარგად იცის რასაც ამბობს, რადგან უამრავი გულშემატკივარი ყავს მთელს მსოფლიოში. მათ შორის მეც ვარ, რამეთუ თავის დროზე ჩემს წერილებზე რომ არ ეპასუხა და განსაზღვრულ საქმეში არ დამხმარებოდა, არც მის წიგნების გამოსვლას დაველოდებოდი გულის ფანცქალით და არც მისი „ელჩი“ და „ადვოკატი“ არ ვიქნებოდი დღეს. ძალიან მიყვარს გარი, რადგან ის ნამდვილია, გულწრფელია, ზრუნავს და თავისი ვიდეო–პოსტებით, წიგნებით, სტატიებით, თვითებით თუ წერილებით შთაბეჭდილებას მჩუქნის.

შთაბეჭდილება …  ყველამ ვიცით, რომ უკვე დიდი ხანია გამყიდველის ბაზარი მყიდველის ბაზარმა ჩაანაცვლა. დიდი ხანია, რაც მყიდველი/მომხმარებელი „ყოველთვის მართალია“. ისიც ამას კარგად გრძნობს და თავის პირობებს კარნახობს. შესაბამისად, დიდი ხანია, რაც კონკურენტი კომპანიები კონკრეტულ ნიშებზე, სხვადასხვა მახასიათებლების მიხედვით, ფაქტობრივად, ანალოგიურ პროდუქციას აწარმოებენ. ფასებიც თითქმის იდენტურია. ამიტომ  დღეს, ყველაზე მნიშვნელოვანი ფაქტორი მომხმარებლის გულის მოსაგებად  – ეს მისთვის განსაკუთრებულობის შთაბეჭდილების შექმნაა. სხვათა შორის, სწორედ რომ შთაბეჭდილებებია მთავარი განმაპირობებელი ფაქტორი, თუ რატომ აღიქმება APPLE განყენებულად და განსაკუთრებულად, როდესაც ისიც ისეთივე კომპიუტერული კომპანიაა, როგორც სხვა დანარჩენები.

ცოტა ხნის წინ განსაზღვრული პრობლემები მქონდა. ვცდილობდი მომეძებნა პასუხი კითხვებზე და მოულოდნელად (Откуда не возьми) – Ne-Yo. არა ეს შავ–კანიანი მომღერალი არ გამიცნია (А что это мысль! : )). უბრალოდ  მის ერთ–ერთ სიმღერას გადავაწყდი – Miss Independent. სინამდვილეში ასეთი მუსიკა საერთოდ არ მომწონს, მაგრამ მოულოდნელად ამ სიმღერის ტექტსში წამალი ვიპოვე და იმდენი ვუსმინე, სანამ მან ჩემთვის მორალური ცვეთა არ განიცადა. ან როგორ გინდა გაუძლო ასეთ ტექტს? მართალია, ჩემი მეგობარი Ne-Yo – ს ნამდვილ მუსიკოსს უწოდებს, პირადად მე, მასზე უფრო კომერციული მომღერალი ჯერ არ მინახავს. აბსოლუტურად ვარ დარწმუნებული, რომ Miss Independent–ის (ისევე როგორც მისი ყველა სხვა სიმღერის) ტექსტი, მუსიკა და კლიპი ძალიან კარგად დაგეგმილი მარკეტინგის შედეგია. ვერავინ ვერ გადამარწმუნებს რომ ყოველი დეტალი მრავალი საათის მანძილზე არ განილიხილებოდა და ზუსტად არის მორგებული მომხმარებლის მოთხოვნას და საქმიანი და პოტენციური საქმიანი ქალებისათვის განსაკუთრებულობის შეგრძნების მინიჭებისათვის იყო შექმნილი. სწორედ ამ შთაბეჭდილებამ გაყიდა ეს პროდუქტი. მარტო Youtube–ზე კლიპი, თითქმის, 18 მილიონჯერაა ნანახი.

ალბათ არ იქნება რთული იმის გამოცნობა თუ სად არის Miss Independent–ებისათვის საუკეთესო ადგილი თერაპიისა და გონზე მოსვლისათვის… სპორტის სასახლესთან, საგარეჯოს ქუჩის 7 ნომერში, ერთი შეხედვით, არაფრით გამორჩეული სილამაზის სალონია. თუმცა Hairhaus-ში შესვლისთანავე გრძნობთ, რომ ის სწორედ რომ ყველასაგან გამორჩეულია. ამ პატარა და მყურო დაწესებულებაში, ყველა დეტალში სიყვარულია ჩაქსოვილი. კომფორტული ინტერიერი, ძალიან ყურადღებიანი ადამიანები, უამრავი აქცია, საჩუქრები და ყავასაც არასოდეს მოგართმევენ ყურ–მოტეხილი ჭიქით. Hairhaus–ში თავს კარგად, მართლაც რომ განსაკუთრებულად გრძნობ და სინამდვილეში იქ უფრო მეტად ამ შთაბეჭდილების გამო დავდივარ, თორემ მანიკურს ყველა, თითქმის, ერთნაირად აკეთებს და თმასაც ყველა, თითქმის, ერთნაირად ჭრის. განსხვავება მხოლოდ იმაშია, რომ ზოგი ამას სიყვარულით აკეთებს, ზოგი კი – უსიყვარულოდ …

უსიყვარულოდ მზე არ არ სუფევს ცის კამარაზე,

სიო არ არ დაჰქრის, ტყე არ კრთება სასიხარულოდ.

უსიყვარულოდ არ არსებობს არც სილამაზე,

არც უკვდავება არ არსებობს უსიყვარულოდ.

რა შუაშია აქ გალაქტიონი და მისი ეს ყველასთვის საყვარელი ლექსი? უბრალოდ მინდოდა მეთქვა რომ უსიყვარულოდ არც ერთგული და ლოიალური მომხმარებლები გვეყოლება ოდესმე, ისინი არ მოიყვანენ ახალ მომხმარებლებს და საერთოდაც, უსიყვარულოდ მზეც კი ვერ გაძლებდა ცის კამარაზე დიდ ხანს და არა მგონია, თქვენს ბიზნესს მაღალი ძალები მფარველობდნენ.

ამიტომ იფიქრეთ გრძელვადიან პერსპექტივებზე, შეიყვარეთ თქვენი მომხმარებლები, შეუქმენით მათ შთაბეჭდილებები, აგრძნობინეთ თავი განსაკუთრებულებად და მიეცით საშუალება რომ მათაც შეგიყვარონ. შეყვარებული თავისი მიჯნურისათვის,ხომ, ყველაფერს გააკეთებს, ასეა?

შედეგად პატარა ნიავი და … დგება მომენტი, როდესაც თავდაჯერებულობა კლებულობს და თვითშეფასებაც მინუსებში გადადის. იქ სადაც ადრე მყარი წერტილი იყო დასმული, ახლა სამწერტილი და კითხვის ნიშნები ჩნდება. ის რაშიც ასე ძალიან იყავი დარწმუნებული მირაჟს და ზღაპარს ემსგავსება. აღარ იცი რა გინდა, სად გინდა და თუნდაც,  ვინ გინდა …

მერე გიჩნდება გაქრობის სურვილი … გინდა ყველას დაემალო, აორთქლდე, სადმე მარტო უკაცრიელ კუნძულზე ამოჰყო თავი. შემდეგ ისევ საკუთარ თავთან გიჩნდება პროტესტის გრძნობა და ახლა მოჭარბებული კონტაქტურობით ცდილობ  საკუთარი თავისათვის რაღაცის დამტკიცებას, ოღონდ რის თვითონაც არ იცი.

ყველგან ცდილობ იპოვო პასუხები კითხვებზე: მეგობრებთან,  უბრალო ნაცნობებთან,  წიგნებში,  ჟურნალებში,  ფილმებში და სიმღერებშიც კი …

თუმცა, ხშირად იმას ვერ ხვდები რომ პასუხები კითხვებზე საკუთარ თავში უნდა ეძებო. შენზე უკეთ არავინ იცის რა გაწუხებს, შენზე უკეთ არავინ იცის რა დაგეხმარება, შენზე უკეთ არავინ იცის შენი მინუსები და შენზე უკეთ არავინ იცის რა გინდა.

და შენ რა გინდა? ისევ რელსებზე დაბრუნება და წარმატებისაკენ  სვლა გინდა, ასეა ჰო?

ზუსტად ამას ეძღვნება წარმატების ექსპერტის,  რიჩარდ სეინტ ჯონის სიტყვა TED–ზე, რომლითაც პირადად მე ძალიან მოვიხიბლე და უმალვე ვთარგმნე. იმედია ის თქვენც დაგეხმარებათ.

http://www.ted.com/talks/lang/geo/richard_st_john_success_is_a_continuous_journey.html